نویسندگان: خاطره خانجانخانی (دانشجوی دکترای تخصصی سیاستگذاری سلامت)، دکتر هادی مهرفر (دکتری تخصصی مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی)
توجه: این مقاله حاصل از تحلیل نویسندگان است که میتواند مورد موافقت یا مخالفت شما خواننده محترم قرار گیرد. لذا خواهشمند است دیدگاههای ارزشمند خود را در خصوص این مقاله در قسمت نظرات که در پایین همین نوشته قابل دسترسی است، بیان کنید.
بیماری کووید 19 که بیشتر با نام کرونا شناخته شده، موضوع ناآشنایی نیست. تاکنون درمان قطعی برای این بیماری پیدا نشده است و تنها راه مقابله با آن پیشگیری با رعایت توصیههای بهداشتی و یا انجام واکسیناسیون است.
اخیرا دکتر علی شریفی زارچی، سرپرست مرکز آمار و اطلاعات وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، توضیحاتی را در خصوص مقایسه میزان بستری افراد بالای 70 سال که واکسینه شدهاند و زیر 35 سال که هنوز واکسن دریافت نکردهاند توضیحاتی داده شد و عنوان شد واکسیناسیون توانسته میزان ابتلا را در این گروه سنی کاهش دهد.
اما یک سوال پیش میآید:
آیا انتخاب گروه سنی بالای 70 سال برای شروع واکسیناسیون، انتخاب درستی بود؟
اجازه بدهید قبل از پاسخدهی به سوال، درباره مشکلاتی که کرونا ایجاد کرد صحبت کنیم. یکی از مشکلات اصلی کرونا از بین رفتن کسب و کارها و یا مختل شدن آن به دلیل تعطیلی واحدهای تولیدی و اصناف بود. با این وجود بسیاری از جمعیت فعال (active) جهت تامین مخارج روزانه خود مجبور به کار و یا حضور در اجتماعات بودند. جمعيت فعال ، بنا به تعريف کنفرانس بينالمللى آمارشناسان، مرکب از افرادى است متشکل از زنان و مردان که نيروى آمادهاى را براى توليد کالاها و خدمات تشکيل مىدهند و در ایران گروه سنی 15 تا 65 سال را شامل میشوند. بنابراین احتمال خطر ابتلا در این گروه ها به دلیل حضور آنها در عرصه اقتصاد و بالا بودن احتمال مواجهه آنها با افراد بیمار بییشتر است: هرچقدر فرد –به اجبار یا اختیار- در مجامع حضور داشته باشد، احتمال ابتلای او به بسیماری بیشتر خواهد شد. این درحالی است که گروه سنی بالای سال 70 بیشتر در دوران بازنشستگی به سر می برند و فعالیت اجتماعی چندانی ندارند.
اما چرا واکسیناسیون از گروه سنی بالای 70 سال شروع شد؟
در ابتدای پیدایش کرونا، میزان ابتلا و مرگ و میر در گروه سنتی بالای 70 سال بالاتر بود. بنابراین به نظر میرسد سیاستگذاران تصمیم گرفتند جهت پایین نگه داشتن میزان مرگ و میر، واکسیناسیون را در این گروه سنی شروع کنند. درحالی که با ایجاد واریانتهای جدید، گروه های سنی پایین تر مبتلایان بیشتری داشتند (که یکی از دلایل آن را میتوان انجام ندادن واکسیناسیون در این گروه دانست) و به تبع آن احتمال مرگ و میر در آن ها نیز بیشتر بود. از سوی دیگر، به دلیل اجبار آن ها جهت حضور در جامعه و انجام فعالیت های اقتصادی، امکان عدم فعالیت برای آنها میسر نبود و احتمال ابتلای آنها را به بیماری افرایش میداد.
راهکار احتمالی چه بود؟
بر اساس آنچه گفته شد، به نظر میرسد سیاستگذاران در انتخاب گروه هدف واکسیناسیون دجار یک اشتباه محاسباتی شدند. چراکه با در نظر گرفتن اهمیت فعالیت های اقتصثادی، شاید بهتر بود واکسیناسیون از گروه سنی در حال کار آغاز شود و گروه های سنی بالای 70 را به شیوه های دیگر نظیر درخانه ماندن مصون داشت.
نتیجه گیری:
به نظر میرسد در صورنی که گروه های سنی فعال ابتدا واکسینه می شدند، علاوه بر ایجاد مصونیت، احتمالا شاهد کاهش ابتلا و مرگ و میر در تمامی گروه های سنی نیز بودیم.
سلام خداقوت
جالبه چه تفکری 🙂
این هست که میگن هیئت های سیاستگذاری باید متشکل از افراد با حیطه های کاری و در سنین مختلف باشه تا بتونند بهترین تصمیم رو بگیرند جه خودآگاه و چه ناخودآگاه تصمیماتشون بر کل مردم اثر خواهد داشت….